Ulewa

Ten wiersz powstał pod wpływem kilku deszczowych dni i wywołanej przez nie melancholii. Poważnie, jest lato, spodziewałam się więcej słońca i ciepła...

Staccato deszczu o blachę,

Pomruki burzy w oddali.

Siedzę, dręczona strachem,

Że oto - świat mi się wali.

Chmury masywne na niebie,

Wiatr w furii porywa liście.

Siedzę i czekam na ciebie,

Na próżno, tak… Oczywiście.

I cichnie, jak narastało,

Ulewa z gałęzi ścieka.

Lecz taki deszcz, to za mało,

By wymyć pamięć człowieka.

Już tylko krople na szybie

I połamane drzew ręce.

Wiedz, że urazy nie żywię,

Lecz nie obiecuj nic wiecej.

Pociągowe zawirowania

Przepraszam za tygodniową obsuwę, pomyliłam tygodnie i żyłam w błogim przeświadczeniu, że dopiero na dzisiaj będę musiała coś wstawić.

Poniższy wiersz chciałabym zadedykować obsłudze dworca Kraków Płaszów, w szczególności tym, którzy zapomnieli poinformować pasażerów o zmianie peronu i uznali, że dbanie o odpowiedni stan dworcowych głośników to zbędny wysiłek.

Dziś na dworcu głośnik chrypi,

Coś tam szumi, coś tam skrzypi,

Na peronie ludzi tłum.

Komunikat (zagłuszony):

"Pociąg chr-r-r perony,

Opóźniony chrum".

Drogi panie konduktorze...

Albo lepiej: Ty potworze!

Gdzie jest pociąg mój?!

Mój pociągu, ty kretynie

(Mówię tępej tej maszynie),

Na peronie stój!

Lecz na którym? Ot, zagwozdka,

No bo, taka ciekawostka,

Perony są dwa.

Już odjechał? O cholera,

Ślepa furia we mnie wzbiera,

A ta farsa trwa.

Komunikat? Nie słyszałam,

Chyba głośnik tu nie działa...

No cóż, PKP.

Nad tym dworcowym chaosem

I swoim dzisiejszym losem

Uroniłam łzę.