Czasami nawet bardzo niewyspany człowiek nie może zasnąć. Nachodzi go wówczas na bardzo rozmaite refleksje... Poniższy utwór jest inspirowany wierszem Jana Kochanowskiego.
Śnie, który uczysz umierać człowieka,
Zsyłając jemu wizje niebywałe
Kiedy mu tylko opadnie powieka,
Nadchodzi zaraz twe millenium małe.
I leci taki na skrzydłach gołębich
Do krain wiecznych, w dzień nieosiągalnych,
W swoim jestectwie zstępuje do głębin
I jest jak zjawa żywym niewidzialny.
Śnie, ukazujesz ludziom przyszłe losy,
Który do zdarzeń przyszłych ćwiczysz ducha,
Nim śmierć nas wszystkich zetnie niby kłosy -
Przyjdź, przemów, mistrzu, bo uczeń twój słucha.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz