Siłą rozpędu

Póki mój osławiony słomiany zapał nie przygasł, siłą rozpędu pochwalę się kolejnym utworem. Tematyka nie należy do najprzyjemniejszych - opowiada on o myślach i odczuciach Żyda, który przetrwał powstanie warszawskie. Siedzi on w ruinach Warszawy, lamentując nad jej tragicznym losem. Opłakuje on także swoje tchórzostwo, że zamiast walczyć jak wszyscy, on siedział w ukryciu jak szczur. Pod koniec, gdy zostaje znaleziony przez hitlerowskich żołnierzy, rozkłada ręce, godząc się ostatecznie ze swoim losem.

Ecce homo

Cisza może to już koniec

Może oni się powybijali

Tam na górze ogień żelazo

Słyszałem huk ryk i krzyki

A teraz nagle cisza

Wszystkie głosy umilkły

Nawet ziemia już się nie trzęsie

Może ją też zabili jak wszystkich

Warszawo milczysz przerażona

Gromem śmierci kolosem zbrodni

Milczysz wiem że mnie nie wydasz

Bomby zdusiły usta twoje

Jeszcze wczoraj krzyczałaś Warszawo

Tysiącami głosów idących

Sam nie wiem gdzie na śmierć

Oni też już mnie nie wydadzą

Gdzie walcząca Warszawa

Hasło tak dumnie roznoszone

Przez młodych straceńców

Na drzewie krzyża ojczyzny

Zostały ruiny i ja jak szczur

Mieli rację nie jestem człowiekiem

Człowiek by wyszedł i walczył

Szczur tkwił dalej w swej norze

Lecz nagle słyszę kroki

Oślepia mnie chłosta światła

Juden najgorsze przekleństwo

Rozkładam ręce ecce homo