Złoty powiew dawnych dni

Ostatnio sporo grzebałam po starych wierszach. Ot, by porównać jak pisałam kiedyś, a jak piszę teraz. Zmieniło się dużo. Jeszcze rok temu większość moich wierszy nafaszerowana była wszelkiego rodzaju archaizmami. Przyczyniła się do tego fascynacja twórczością Jana Kochanowskiego i Henryka Sienkiewicza, powodująca namiętne używanie słów, które już wyszły z obiegu. Ta z pozoru niewinna miłostka powodowała, iż często miałam problem z dogadaniem się z resztą świata. Potem jednak nadeszła kolej na poezję młodopolską i język mi się uwspółcześnił. Obecnie nie stronię od białych lub wręcz wolnych wierszy, co zaczęło się przy fascynacji poezją między innymi Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i Tadeusza Różewicza. Często zdarza mi się bawić słowami i eksperymentować z formą.
Wiersz, który dzisiaj przedstawię, napisałam w 2013 roku podczas wakacji. W tym okresie moim wiatrakiem była ludzka chciwość, stąd nie jest to jedyny wiersz o tej tematyce.

Złoto, klejnoty - zwiastują niedolę,

Bo gdy gorączką posiadania serce gore,

Gdy blask kamienia jaśniej niż gwiazdy

Nam przyświeca, wówczas dzień każdy

Przepełniony strachem o swój majątek,

O to, co srebrne, o to, co złote,

O drogie kamienie i mleczne perły,

A tym większa zachłanność, im skarbiec większy.

Mówią, że wiadomo, co się może zdarzyć

I swoich skarbów niczym smok na straży

Stoją, zamykając się w swym domu,

Nie ufając niczemu i nikomu,

Nie dowierzając w końcu nawet sobie!

Bo jak poznać, kto przyjaciel, a kto złodziej?

Kogo rady życzliwe, z woli tylko dobrej,

A kto, gdy może, ukradnie z sakiewką i torbę?

Brylanty, monety, naszyjniki, kielichy,

Wszystko to blaskiem wzrok mami i dziwi,

Wszystko to rządzą obezwładnia serce

I ten, kto ma wiele - wnet pragnie więcej.

Lecz martwe jest srebrno, martwe są klejnoty,

Martwy jest nawet Kielich szczerozłoty,

Wszystko to martwe i mniej wszystko warte,

Niż wiatr złotawym wiejący piachem.