Niemi świadkowie historii

Dzisiaj okazja do zadumy. Jak wiele historii, wartych tego, by pisano o nich w kronikach, zostało zapomnianych? Jak wielu wydarzeń nie ma opisanych w podręcznikach tylko dlatego, że ich świadkiem był jedynie metaforyczny kamień? Jak wiele jest dni, które były dla jakiegoś człowieka historyczne, a świat się nimi nie zainteresował? Jak wiele mogłyby opowiedzieć kamienie, gdyby umiały mówić?

Śród pola na rozstaju,

Gdzie maki kwitną w maju,

Tam, jak strażnik na warcie,

Szary głaz tkwił uparcie.

Rzekłbyś – głaz jakich wiele

Polne ścieżki już ściele,

Mech dawno już go porósł,

Ot – zwykły kamień w polu.

Lecz nic bardziej mylnego,

Bo równie niezwykłego

Głazu wy nie znajdziecie

W całym ogromnym świecie.

W swej kamiennej czeluści

Trzymał i nie chciał puścić

Przez czas tak wielolatny

Eskalibur, miecz sławny.

Liczni wielcy rycerze,

Każdy miecz w rękę bierze,

Ciągnie – ciągnie – nie puści

Głaz miecza w swej czeluści,

Aż przybył ten wybraniec,

Co na głaz jak na szaniec

Wstąpił – chwycił – i zdołał

Miecz głazowi spod pola

Z gardła wyciągnąć łatwo,

Głaz światkiem – to jest prawdą.

Widział też bitew wiele,

Gdyby nie był kamieniem,

Niemy świadek historii,

Gdyby kamienie mogły,

Spisałby to kroniką,

Świadek zdarzeń bez liku.

Lecz ma tez takie dzieje,

Których kronika nie opieje.

Kwitnące wrześniem wrzosy,

Sierpniowe sianokosy,

Wesołych wsi biesiady,

Na powietrzu zabawy,

Marcowe przebiśniégi,

Bałwany i kuligi.

Lat setki, wieki mijały,

Kamienie pamiętały.