sobota, 21 lutego 2015

Elegia poetów dnia codziennego

Dzisiaj tak elegijnie, z zadumą. Ten świat się zmienia, i choć wiele się zaczyna, równie wiele się kończy. Czasem naprawdę warto zatrzymać się i poświęcić chwilę na refleksję nad tym, co minęło, nad tymi, co odeszli...



Przeminęły tamte dawne dni,
Pozostały tylko kurzem w książkach,
To chyba tylko się śni,
Gdy serce sciska nagła tęsknota...

Przeminęły te dawne lata,
Jak zamknięty na klucz strych,
Zmieniła się znana twarz świata,
Przybyło rzeczy dobrych i złych.

Czasem tylko, biegnąc przez "codzień",
Potknie się o kolejny jutra dzień
I zatrzyma na chwilę jakiś przechodzień
By spojrzeć na zdeptany "wczoraj" cień. 

Czasem tylko starą fotografię
Z jesiennymi liśćmi będzie nosił wiatr...
Chciałabym ujrzeć, ale nie potrafię,
Na dzisiejszych twarzach ich wczorajszy ślad...

Czasem tylko, naiwnie i czule
Obudzę piosnkę tych pradawnych strun,
Wspomnienia, słowa - oto mój instrument,
Oto piosnka moja dla kamiennych trumn. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz