Kiedyś zacząć trzeba...

... Zatem czemu by nie dziś?
Już długo zastanawiałam się nad założeniem bloga, na którym mogłabym publikować swoje wiersze. Oczywiście, w odstępach nieregularnych - wena to istota nader złośliwa, z resztą jej właścicielka tak samo. Nie przedłużając, zadebiutuję takim tam przyjemnym utworkiem, nawiązującym do upadku Gondolinu. Jeśli ktoś z Was czytał kiedyś Silmarillion J.R.R. Tolkiena, bez wątpienia zrozumie, o co chodzi... Miłej lektury!

Pożar miasta

Za gór grzbietem, za rzeki biegiem,

W zielonej dolinie wśród jodeł,

Za zakrętami drogi dalekiej,

Miasto kamienne płonie.

Błękity niebios twarz swoją skryły

Dymu i pyłu całunem,

Rzeki krwią płyną niby żyły,

Obmyją kamienną trunę.

Stare kamienie jak serce

Pękają pod wrogą stopą,

W ziemię tkwią powbijane miecze,

Śmiercią zmrożone jak trwogą,

Drzewa trzaskają w pożodze,

Wiatr, co łka między nimi,

Ogień w kamiennym grodzie

Rzeczami są ostatnimi.

Ach, gdzie wtenczas byli miecznicy,

Gdy wróg tam z cicha się skradał?

Teraz na każdej ulicy

Są tylko Zdrada i Biada!
Gdzie wartownicy bystroocy?

Na nic gór była osłona –

Teraz, drąc ciemność wśród nocy,

Miasto kamienne kona.