O losie poetów

Dzisiaj o losie poetów, których od dziecka uważałam za specyficzny gatunek ludzi. Gdy sama zaczęłam pisać, przekonałam się, że tak jest istotnie. Widzą świat, myślą i żyją na swój sposób. Wszystkie zmysły, przeżycia i wrażenia wplatają w słowa. 

Głowi się strasznie Ojczulek Bóg

Gdzie po śmierci mają pójść poeci

W końcu przecież poeta też człowiek

I troszkę w swym życiu nagrzeszył

Czemu więc nie posłać go do Czyśćca

Cóż to nie taka prosta sprawa

Czyściec na dobrą sprawę niewiele się różni

Od prozy życia jest tylko głębszy

A poeci tacy prawdziwi nie tylko z nazwy

Tacy co mają poetycką duszę

Mają to już wszak za sobą

Oni już za życia poznali tę głębię

Zatem w Czyśćcu ich umieścić nie wolno

Ale żeby zaraz w Niebie też źle

Poeci nieraz wywyższali się nad swój lud

I nieraz gorsi byli od diabłów

Choć obdarzyłem ich tak jak aniołów

Pierzastymi skrzydłami widzeniem Nieba

Zatem Piekło czy Niebo wielkie pytanie

Zafrasował się Ojciec i suma summarum

Stworzył poetom osobne miejsce

Zawierające garść Nieba i szczyptę Piekła