Katedra

Nie za bardzo wiem, co mogę powiedzieć o tym wierszu. Mogę chyba tylko przeprosić za to, że jestem zbyt rozleniwiona, by dbać o rytmiczność i dokładność rymów. Tak to czasem bywa, gdy usiłuję ująć w wiersz luźne przemyślenia. Przynajmniej powstał kolejny przykład wykorzystania motywu katedry w literaturze — może pozwolą go użyć mi na maturze. 

W średniowieczu budowano katedry. 

Dziś również to widok powszedni —

Budowa wciąż nowych miejsc kultu,

Choć poświęconych innemu bóstwu. 

Spójrz, z jaką nagłą lekkością bryła

Z powierzchni ziemi się wychyla!

Skrzy się w słońcu, niczym szklane domy —

Żeromski byłby zadowolony.

Spójrz, tłum wiernych idzie na nabożeństwo,

W blasku witraży z neonu walcząc o pierwszeństwo. 

Gdy idę główną nawą zatłoczoną,

Patrzy na mnie Matka Boska z od Prady koroną,

Z charakterystycznym dla siebie łagodnym uśmiechem

Piastując w ręce strasznie drogą torebkę. 

Nawy boczne to same kapliczki,

Wstępują do nich wierni liczni;

Dwóch rzeczy nie ma: ołtarza i ciszy,

Widzę Apostołów, reklamują dżinsy,

Za trzydzieści złotych (dzięki niech będą przecenom!)

Jakiś Iskariota kupił godzinę niedzielną. 

Tłum jak w Sąd Ostateczny, warte uwiecznienia,

Dla uczenia Pisma ludzkiego stworzenia,

W końcu kto by czytał taką grubą księgę...

A gdy wyżej wzrokiem sięgnę,

Wchodzę w sferę światła,

Tak jasno świeci każda lampa, 

Światło białe, nierozszczepione...

To symbol duszy grzechem nieskażonej?

A jednak Boga nie ma w tej katedrze wiele,

Tu już nie było miejsca, jak w Betlejem;

Choć wnet dziesięć i pół wieku od chrztu minie,

Masowo powstają Welesa świątynie.