Jątrzyć stare rany

Chociaż w tym tygodniu nie napisałam nic a nic, na szczęście zupełnie inaczej było w poprzednim. Tak spojrzałam na ten wiersz i przypomniałam sobie, że kiedyś ktoś spytał mnie, dlaczego nie piszę weselszych wierszy. Przez to można wziąć mnie za osobę wiecznie zdołowaną. Prawda jest inna - piszę smutne wierszy jako równowagę dla swojego temperamentu. Poza tym, jakoś lubię pisać o niespełnionej miłości. Co z tego, że większość piosenek pop jest na ten temat? Słucham ich na tyle rzadko, by nie mieć tego zupełnie dość.



Lubisz jątrzyć stare rany,

Zawsze w miejscach takich samych,

W ciąż podobne, identyczne,

Rozdrapane ustawicznie...

Lubisz czytać stare listy

Zamiast je po prostu zniszczyć

I piosenki wciąż te same,

Choć nie płaczesz już nad ranem...

Tylko ubyło na ścianach

Zdjęć w twym miejscu zamieszkania

I ubyło ci uśmiechu

Gdy go żegnałaś w pośpiechu...

To co dobre, pozostało,

On był draniem jakich mało!

I chociaż tobie to powie

Jedna z takich jak ty kobiet...

Ty wierzysz i będziesz wiecznie,

W kocu ukryta bezpiecznie,

Że skoro Bóg jest ich stwórcą,

Tacy jak on się nawrócą...