Nie można winić ludzi za...

Dzisiaj wyjątkowo zamieszczam wiersz nieco wcześniej, bo jutro na cały dzień wyjeżdżam do Niemiec. Nie jest to jeden z tych, o których mówiłam tydzień temu, bo właśnie opuścił warsztat. Tak z pięć minut temu. Tym razem coś bardziej na wesoło, bo w gruncie rzeczy — czemu nie?

Nie można winić ludzi

Za każdą naszą klęskę

Jest ona połączona

Na amen ze zwycięstwem

Nie można winić ludzi

Że znów muszą narzekać

Każdy inne ma gusta

A to już temat-rzeka

Nie można winić ludzi

Że długa jest kolejka

Każdy z nich chciałby kupić

Własny kawałek nieba

Nie można winić ludzi

Że wykupują wszystko

Kiedyś nie było czego

A teraz jest już przyszłość

Nie można winić ludzi

Że mają samochody

Nie w każde miejsce w mieście

Dotrą ruchome schody

Nie można winić ludzi

Za życie w wielkim pędzie

Tak dużo jest już pracy

A jeszcze więcej będzie

Nie można winić ludzi

Że chcą zostać bogaci

Bo w końcu ile można

Płacić za kredyt raty

Nie można winić ludzi

Że chcą nieśmiertelności,

Aczkolwiek na tym świecie

Jesteśmy tylko gośćmi

Nie można winić ludzi

Że słów zmienią znaczenie

I że się zachowują

Niczym aktor na scenie

Nie można winić ludzi

Że bardzo lubią władzę

Jednak co do władania

Zdystansować się radzę

Nie można winić ludzi

Że każdy chce być pierwszy

Lecz można ich znielubić

Za nielubienie wierszy