Coś w stylu poetyckiego samouwielbienia

Być może nie zasługuję tak naprawdę na miano poetki. Niemniej się za nią uważam i czuję przez to, że jestem ponad szarym tłumem — przyznam absolutnie szczerze. Poeci chyba tak już zwyczajnie mają, że, unosząc się na skrzydłach swej muzy, patrzą na świat tak trochę z góry. Prawda to czy nie, lubię o tym pisać. Zero cierpienia i śmierci to zdecydowana zaleta tej tematyki! Dzisiaj przedstawię wierszyk o tytule "Kłótnia liryczna z elementami rozprawki". 

Być może powiesz mi jeszcze,

Że zbyt wysokie mniemanie o sobie

Mam; tak, ale ja piszę wiersze,

A ty mądrego nic nigdy nie powiesz. 

A może powiesz, chcąc mnie obruszyć,

Że wszyscy prawdziwi poeci są w grobie,

Ja tylko na to ci powiem,

Że takim grobem jest ciało dla duszy. 

A gdy powiesz "ta zgraja wariatów;

Wcale nie są tak bardzo potrzebni światu",

Ja też nie wywieszę flagi białej:

Powiem ci wiersz, przy którym płakałeś.