Mona Lisa

Ten wiersz, którym dziś postanowiłam się pochwalić, powstał wczoraj. Tak się złożyło, że na ostatniej lekcji (nie był to polski, tylko kultura i literatura europejska - przedmiot uzupełniający) omawialiśmy rodzaje ekfrazy. Po lekcji zapytałam nauczycielkę, czy istnieje jakaś nazwa na przypadek, kiedy utwór literacki omawia dzieło plastyczne z perspektywy autora. W trakcie rozmowy i rozważania różnych sytuacji nauczycielka powiedziała, że musiałaby mieć przykład. I mniej więcej w tym właśnie momencie Wen dał o sobie znać. Usiadłam na korytarzu i zaczęłam pisać. Niestety, nauczycielka miała lekcję z inną klasą i nie mogłam jej pokazać swojego dzieła.

Obrazem, który siedział mi w głowie i który postanowiłam opisać, była "Mona Lisa" Leonarda da Vinci. Innym obrazem, peryfrazy którego chciałabym się podjąć, jest "Krzyk" Edvarda Muncha. Co prawda w mistrzowski sposób zrobił to już Jacek Kaczmarski, ale ja mam na to zupełnie inny pomysł - zarówno na formę, jak i myśl przewodnią - w obu przypadkach zupełnie niemistrzowski. Jeśli zaś chodzi o rytm w tym wierszu, znowu nie zwracałam na niego zbyt wielkiej uwagi. To znaczy, zwracałam uwagę na to, by brzmiał (przynajmniej w moim odczuciu) naturalnie i niewymuszenie.

Gdy malował usta na podobieństwo ust jej,

Ręka malarza delikatnie drżała,

Bo znał dobrze ust tych smak

I zapach jej jasnego ciała.

Uśmiech jej był jak zawsze dwuznaczny,

Jakby znała każdą myśl malarza;

Taki uśmiech mógł namalować tylko raz,

Choć szukał go na wielu twarzach.

Może to skromność, a może zachęta,

Lecz oczy zwróciła gdzieś tam, gdzieś w bok,

Nie umiał zgadnąć, o czym myślała

Gdy malując, próbował uchwycić jej wzrok.

Włosy opadały na plecy prawie jak welon,

A on żałował, że nie ujrzy go białego.

Dłoń zacisnęła na rękawie sukni,

Zachęcając - on wiedział, do czego.

Ale to nie jego zamieszkiwała pokoje,

Nie pójdą drogą namalowaną w tle;

Gdy on skończy dzieło życia swoje,

Ona odejdzie - i on o tym wie.