Ameba w Nowym Jorku

Gdy uciekałam znad wody przez straszliwą wichurą, burzowymi chmurami i coraz głośniejszymi grzmotami, uświadomiłam sobie, jak człowiek jest bezbronny wobec sił natury. Niby obserwujemy planety odległe od nas o setki lat świetlnych, niby budujemy naprawdę imponujące budowle, niby "teleportacja" materii też jest już jest w naszym zasięgu. Tempo postępu nauki i technologii jest oszałamiające. Mimo wszystko, w skali kosmicznej ludzkość jest jak malutka ameba w Nowym Jorku.

Lubi się człowiek puszyć swoją siłą,

Lubi pokazać jak wszystkim włada,

Od niebios samych po psa sąsiada,

I chce by po jego myśli było. 

Umysł, co morskie fale ujeździł,

Potężną przeciw światu jest władzą,

Którego wszyscy ludzie się radzą,

Taką jest wielką skarbnicą wiedzy. 

Spryt, co wielu z kłopotów ratował,

Który wymyślne tworzy fortele,

Który dróg wyjścia wskazał tak wiele —

Nim właśnie szczyci się ludzki rodzaj. 

Jednak na próżno ogień w butelce

Zamknął, na próżno budowy wielkie

I próżno utrwalić ciało pięknie,

Ślad z nich zostanie jak po muszelce:

Sił natury poskromić się nie da,

Była przed nami i będzie po nas,

Kiedy już pychę naszą pokona,

Bo mali my dla niej niczym ameba.