Radość życia

Zaraz dożyję tysięcznego wejścia na swojego bloga. Niby to niewiele, ale i tak — nie do wiary! W ciągu niecałych sześciu miesięcy mój blog gdzieś na świecie został wyświetlony tyle razy! Udało mi się, jak mam nadzieję, zdobyć grono czytelników w Polsce i w Stanach Zjednoczonych. Dziękuję. 
Z tej okazji dzisiaj nawet radosny wiersz, napisany któregoś jesiennego popołudnia w drodze na przystanek. Opowiada on o czerpaniu radości z drobnostek jak opadły liść i kałuża, a także o pewnym dniu, moich przeżyciach i przemyśleniach. Skąd (tytułowa, nawiasem mówiąc) wariatka? Ktokolwiek mnie tego dnia widział, niemal na pewno tak o mnie pomyślał. I nie ma w tym nic złego — podobno "tylko wariaci są coś warci".

Wariatka

Śmieje się do deszczu

Samotnej kropli

Widzi uśmiech Boga w kole

I Jego uśmiech w kwadracie

Jesienny liść podnosi z czułością

I umieszcza za uchem na wzór

Tropikalnego kwiatu

Wariatka śpiewa

Do melodii hamulców

I dzwonów tramwajów

Idąc samotnie miastem

Pod płaczącym niebem

Śmieje się do niego

I szepce mu wiersze na dobranoc

Wariatka bawi się szarością

Jak bawi się Bóg

Patrząc na nią z żeliwnej chmury

Jak zatrzymuje się nad kałużą

By móc Go odkryć

Przyłapać

Na podglądaniu żyjących

Wariatka uśmiecha się

Serdecznie nadstawiając policzek

I wyciągając rękę

Ze stokrotką zwiędłą

Podszytą różem i wstydem

Swej niepewności

Wariatka zachwyca się polnym kamieniem

Przytula drzewo

Wesoła jak hiena

Pozdrawia zmarłych bo wie

Że oni żyją

I że dziwią się cmentarzom

Pełnym smutku

Samotności

Ale czasem płacze

I rozumie skąd wzięła się samotność

Rozumie że przynieśli ją ludzie

Tylko nie wie po co.